Hrakfarir og heimkoma...

Sæl öll þið sem hafið gaman af að lesa bloggið mitt og hvað ég er að gera hér í Danaveldi. Einsog ég sagði í fyrsta blogginu hérna í Danmörku þá ætla ég ekki að halda áfram að blogga þegar ég kem heim til Íslands. Þar sem þetta er svona kveðjublogg verður það kannski soldið væmið og óþolandi en ég ákvað samt sem áður að henda því inn.

Nú er aðeins vika í að ég komi heim, 7 dagar... Sem er ekki langur tími, alls ekki! Ég hef upplifað ótrúlega margt hérna í Danmörku, sem og Tékklandi. Mest allt hér hefur verið æðislega frábært, ég trúi varla hversu góð dvöl mín var hér og mæli ég virkilega með þessu skóla fyrir ykkur sem viljið stunda íþróttir en samt sem áður hafa félagslífið í hámarki og ef ykkur líkar við notalegheit, kúr, nudd, hausklór og fleira sem viðkemur notalegheitum þá er Gerlev staðurinn fyrir ykkur. Sérstaklega þar sem hann er úti í sveit svo fólkið er ekki alltaf í bænum heldur hér innan veggja skólans.

En já, ég er að koma heim... Það er æðisleg tilfinning! Vinir og fjölskylda eru einungis brot af því sem ég sakna en samt sem áður það sem ég sakna hvað langmest. Æðislegt að heyra frá foreldrum mínum að mamma er byrjuð að baka, pabbi búinn að veiða rjúpur, gæsir og svartfugla og strax 22. desember þegar ég verð kominn heim mun ég fá villibráð sem ég elska. Ég semsagt verð kominn á Sauðárkrók einhvern tímann að kvöldi til 21. desember og eru heimsóknir vel þegnar og býð ég ykkur velkomin í heimsókn viljið þið hitta mig.

En núna ætla ég að hætta þessu væli og þessari væmnisvitleysu og koma mér að síðastliðnum dögum / vikum...
Fyrir um tveimur vikum síðan þá voru alls 250 ungir krakkar hérna í Gerlev, 4.-6. bekkur ogv vegna þess að við erum að læra að vera íþrótta-leiðbeinendur (ég kem heim með þjálfararéttindi í körfubolta). Við vorum 8 saman í mínum hóp og höfðum við einn bekkinn alveg útaf fyrir okkur í þrjá daga og var það ánefa lífsreynsla. Ég komst til dæmis að því að það er mun erfiðara að þjálfa/kenna boltaíþróttir en aðrar (t.d. dans) vegna þess að þegar þessir litlu englar fá bolta í hönd eða eitthvað sem þau geta hent, dripplað slegist með þá eru þau ekki ennþá litlir englar heldur "litlir djöflar". Við fengum reyndar alveg frábæran bekk og voru þau mjög skemmtileg. Tveir strákarnir elskuðu mig frekar mikið og minntu mig þar með pínu á Valgeir Inga litla frænda (enda á hans aldri). Fótbolta-, körfubolta og Streetmovement-æfingarnar gengu upp og niður en það voru allir sammála um það í hópnum mínum að það fer mér vel að vera þjálfari/kennari því ég næ mjög auðveldlega að tengjast börnum og "setja mig á þeirra plan". Þrátt fyrir þetta ætla ég mér ekki að vera kennari, en ég gæti hugsað mér að vera þjálfari. Krakkarnir tengdust manni frekar mikið á þessum þremur löngu dögum og þegar kveðjuathöfnin var komu þrír drengir og klesstu sér upp við mig og við héldum um axlir hvors annars. Svo þegar athöfnin var búinn og tími til kominn að segja bless kom sá strákur sem var í mestu uppáhaldi hjá mér til mín og sagði: "Palmi, jeg tror jeg vil savne dig" sem á góðri íslensku þýðir: "Pálmi, ég held að ég muni sakna þín". Síðan kom annar drengur, sem hafði tekið húfuna mína og hlaupið með hana út, til mín, henti í mig húfunni og stökk svo og faðmaði mig. Þetta var frábær lífsreynsla og eftir á mjög gaman þó svo að þolinmæðin hafi verið á tæpasta vaði stundum Ég æfðist mikið í dönsku þessa vikuna því þau töluðu litla sem enga ensku og var ég í "International hóp" og voru aðeins tveir danir í honum. Ég talaði að sjálfsögðu einungis dönsku við krakkana og var ég einnig notaður sem túlkur fyrir Pólverjana og Tékkana.

Á meðan þessari viku stóð buðu Malte (player'inn) og Simon (sykurbrúni hnakkinn), sem eru mjög næs gaurar mér að æfa með sér Streetmovement sem felst að mestu í því að hoppa, hífa sig upp hluti, klifra og príla. Hentar þetta mér ótrúlega vel því ég er sterkur miðað við stærð mína og þyngd svo ég hafði ótrúlega gaman af. Upphitunin var nokkuð erfið, en hún fól í sér hlaup, afturábak og áfram, jafnvægisæfingar, hlaup upp og niður stiga, hopp upp og niður stiga, skríða upp og niður stiga o.fl. Þar á eftir fórum við í Streetmovement-park'inn (parkour) og gerðum fullt af æfingum.


Einn leiðbeinandinn með týpískt "Streetmovement" stökk

Strákarnir voru mjög hissa hversu góður ég var í þessu, sögðu að ég væri natural :D Einsog þeim var sagt í ferðinni sinni til Frakklands (þar sem þeir gerðu m.a. yfir 1000 mismunandi armbeygjur einn daginn) þá sagði þjálfarinn þeirra þar að Streetmovement/Parkour væri 95% líkamlegt og 5% tækni og ég hef greinilega mikinn hluta líkamlega hlutans. Ég gerði margt, t.d. hoppa á milli tveggja steyptra 30-40cm veggja þar sem var 2 metrar niður, sveiflaði mér fullt á slám og gerði t.d. þrísixtí sveiflu sem ekki allir í streetmovement hafa gert (og þeir hafa æft þetta í rúma þrjá mánuði), einnig gerði ég catleap og margt fleira. Svo gat ég gert eitt sem þeir sögðu að einungis kennarinn þeirra, Martin sem er lítill naggur sem er megasterkur og með grundvöll í Martial Arts og er að leika sem Stuntman í dönskum sjónvarpsþáttum og myndum, gat gert. En það var að hanga og svo komast upp á slá án þess að nota olnbogana. Ég tel samt að sumir þarna geti þetta en þeir nota yfirleitt smá hopp.
En ekki endaði þetta ævintýri nógu vel, því ég sem er of aktívur geng alltaf aðeins of langt. Ég var að reyna stökk sem var heldur erfitt, beint upp og uppá vegg. Fyrst datt ég en náði að koma höndunum undir mig, næst tókst það, í þriðja skiptið rann ég og dúndraði sköflungnum í og var það frekar vont... Ég reyndi einu sinni enn og það tókst en eftir það stökk athugaði ég sköflunginn minn og var hann ekki vel útlýtandi, en það var veeel djúpur skurður (eiginlega inn að beini) og væntanlega hefur hann verið svona 2,5 x 1,5 cm svo hann var frekar breiður - Ótrúlegt hversu sársaukalítið þetta var. En við reyndum hvað við gátum til að loka þessu með heftiplástrum en það ekki ekki og það endaði með því að ég fór á bráðamóttöku og fékk þrjú spor ...


Svona leit skurðurinn út fyrr í dag áður en saumarnir voru teknir, en tíu dagar eru síðan ég meiddi mig...

Ég tel samt að þessi æfing hafi verið þess virði því ég hafði ótrúlega gaman af og er ég að hugsa um að fara að gera svona æfingar heima, spurning hvort ég fái að hafa eina fótboltaæfinguna með svona æfingum .

En þetta var ekki eina óhappið þessa vikuna, því í lok viku tóku hressu heimilslegu danirnir sem alltaf eru að baka og gera eitthvað ljúft, upp á því að búa til brjóstsykur (bolscher) og brögðuðust þeir óendanlega vel. En Adam var ekki lengi í paradís því þegar ég var að borða einn brjóstsykurinn brotnaði fylling úr framtönninni minni sem þýðir að ég er nokkrum þúsundköllum fátækari.

Næsta vika leið nokkuð vel, ég mátti lítið gera vegna skurðins á löppinni en tók þó þátt í "Saga's killing day" en það var helvíti gaman og góð æfing. Við vorum þrjú saman, ég, Anne og Saga. Við byrjuðum á brekkuþjálfun, sem innihélt hlaup upp brekkur, framstig niður, hopp upp, afturábakhlaup upp o.fl. Þar á eftir tókum við heilan helling af magaæfingum og enduðum svo á vel rúmum klukkutíma í lyftingasalnum.

Um helgina var að sjálfsögðu partý einsog venjulega og var það Galla-Party. Þar sem strákarnir eru töluvert færri en stelpurnar voru margir hverjir með tvö date, ég þar á meðal. Því miður fengum við ekki að bjóða stelpunum út heldur þurftum við að draga og einnig hvernig við ættum að bjóða þeim. Ég þurfti annars vegar að vera með hjálm á hausnum og hinsvegar á þurfti ég að tala frönsku sem ég kann ekki stakt orð í. En var þetta flott veisla, góður matur og allir litu vel út í sínu fínasta.


Ég og stelpurnar sem ég dró úr skálinni: Lærke sem er ekki í miklu uppáhaldi og Trine ofurspræka...


Strákarnir í körfuboltaliðinu..

Á þriðjudaginn síðasta var svo mót í skólanum í Pool, Dart og Fúsball... Ég sökkaði í þessu móti þó ég sé orðinn töluvert betri í öllu þessu en þegar ég kom hingað, Börkur ég hérmeð skora á þig í Fúsball þegar ég kem heim
En allt í einu þegar ég var bara á röltinu byrjaði ég að finna til í hnéinu og þegar ég leit á það var það heldur betur bólgið. Morguninn eftir var það orðið enn bólgnara og enn meiri sársauki. Fólkið á skrifstofunni skipaði mér að fara á gjörgæsluna og þar var tekið röntgen mynd og blóðprufa en enginn vökvi er inná liðnum og enginn sýking.. Bara fullt af vökva ofan á hnéskelinni og þar í kring.


Einsog þið sjáið þá eru hnéin mín ekki alveg eins...


Og þess vegna settu læknarnir mig í heljarinnar spelku


Jebb, ég er á hækjum...

Ég kom síðan heim í Gerlev með þær skipanir að ég þyrfti að vera með spelku og hækjur síðustu átta daga mína í Danmörku, Great!

Nú ligg ég uppí rúmi flesta daga því ég finn til í hnéinu ef ég hef ekki mikinn stuðning undir fætinum...

En nóg komið af bloggi... Ég er hættur þessu, býst ekki við að byrja aftur
Ég býst við miklum skoðunum og vona ég að þið hafið haft gaman af að lesa frá Danmerkurævintýri mínu...
Pálmi Þór Valgeirsson